Dinsdag 26 juni, de zon is waarschijnlijk onze grote vriend vandaag, hij schijnt vrolijk naarbinnen en wekt ons op een prettige manier. Niet ieder slaapvertrek heeft gordijnen. Een aantal hebben dit opgelost door dekens voor de ramen te hangen, anders ben je om 04:00 uur al wakker.
Wanneer je toch om 07:uur niet wakker bent is er altijd nog Dick Mulder met z’n trompet……..
De ziekenboeg stroomt langzaam leeg, Tjalle is weer aan het werk.
Er zijn ook wel spierpijnklachten, maar die worden opgelost door gewoon weer hard aan het werk te gaan. Bert van de Streek kan z’n horloge ook weer om, want zoals hij zelf altijd aangeeft: “Een kleinigheid houl ie altied” en “Vaake beij te bange”.
Anne-Marijn heeft van de zuster nieuw verband met daaronder weegbreebladeren met ontstemmingscreme/zalf gekregen. De voet is nog dik, dus moet ze nog wel rust houden.
De muggen zijn niet de boosdoeners, het is een klein vliegje die de allergische reactie heeft veroorzaakt. Directrice Lolita had het over “Knislis” (uit te spreken als Kneeesliiees) Later hierover mogelijk meer.
Martins en William hebben een rolstoel geregeld, dus ze kan wel mee naar Riga.
De verschillende projecten liggen op schema.
Er worden tegels geplakt in de toiletgroep van Luc van de Streek. Antoon Pohlmann gaat als de brandweer…………. hij is niet te stoppen. Ook ‘s avonds bij het kampvuur heeft Antoon het hoogste woord. Is het niet met een grap dan is het wel met een raadsel.
Jurrian van der Beek ging gisteravond met de directrice van de school bomen kappen. Als hoofd brandmeester v/h kampvuur neemt hij deze functie zeer serieus…….de volgende ochtend hadden we nog vuur…………..
De tegels worden ook geplakt bij de spoelbakken en in de artsenkeuken. Ze zijn zelfs al aan het voegen.
In de klaslokalen wordt druk gesausd, de nieuwe vloeren liggen erin. Ze gaan woensdag de linoleum leggen. William en Herman hangen het gloednieuwe schoolbord op. Er moeten draadstangen dwars door de muur heen anders ligt het gevaarte zo weer op de grond.
De speelhoeken worden zo langzamerhand ook ingericht. Voetbaltafelspelen, poolbiljart, dartborden staan en hangen al. Het schilderen en verder afwerken neemt veel tijd in beslag. Gisteravond hebben er nog veel mensen tot 21:30 uur over/doorgewerkt.
‘s Middags zijn we met z’n allen aan het cultuurschnuiven geweest. Alhoewel voor de een is dat een bezoek aan de Mc Donalds of een bezoek aan de pianobar ergens op een plein in Riga. Een groot deel ging met Lolita mee om de bijzonderheden van Riga te bewonderen. De regen gooide een beetje roet in het eten.
Herman en Ruth maakten van de gelegenheid gebruikt om de overgebleven/resterende goederen naar Sabile te brengen, 150 kilometer rijden verderop, 300 kilometer totaal………….
Aan het einde van de middag zijn we met z’n allen nog naar een eetgelegenheid geweest langs de doorgaande weg. Het is al haast een traditie om daar de avondmaaltijd na het bezoek aan Riga te gebruiken. Zo worden de koks van de school in Suntazi ontzien en kunnen en vrije middag nemen. Het is best een hele klus om de groep van 30 personen iedere dag van eten te voorzien. Al helemaal wanneer je weet dat er ‘s middags en ‘s avond een warme maaltijd op tafel staat.
Op de terugweg hebben we een bezoek gebracht aan het dorp waar het in 1995/96 allemaal begon, Laubere. De nieuwelingen van de groep kregen een rondleiding door de school en konden met eigen ogen aanschouwen wat Let’s Go hier allemaal heeft gedaan.
Ook was er een hartelijk weerzien en/of kennismaking met “Kokkie”. Altijd weer leuk om die te zien en de hartelijkheid en bescheidenheid die deze vrouw zo bijzonder maakt, te voelen.
Kokkie heeft de harten van veel Let’s Go-gangers gestolen, maar zal nooit graag op de voorgrond treden.
Herman en Ruth hadden op dat moment andere zorgen. Op de zandweg terug richting Suntazi voelde Herman dat de vrachtwagen niet meer lekker stuurde. Een voorband van de truck liep langzaam leeg. Suntazi werd gehaald en de voorband er met vereende krachten om 22:00 uur ‘s avonds nog afgehaald. Daarna moest er nog gevoegd worden in de toiletgroep…….
